Van de farao's tot Pieter Konijn
Kamille wordt al duizenden jaren gebruikt. Van de oude Egyptenaren tot de kloostertuinen van de Middeleeuwen, van Hippocrates tot Beatrix Potter: dit bescheiden kruid heeft een opmerkelijk rijke geschiedenis.
De naam "kamille" komt van het Griekse chamaimēlon, letterlijk "appel van de grond". Dat verwijst naar de zoete, appelachtige geur van de bloemen. In oude verhalen stond kamille symbool voor geduld en vrede.
Kamille in het oude Egypte
De geschiedenis van kamille brengt ons terug naar één van de oudste beschavingen ter wereld. De Papyrus Ebers, een Egyptisch medisch document uit 1550 v.Chr., beschrijft al het gebruik van kamille. Het is daarmee één van de oudste vermeldingen van dit kruid in een geschreven bron.
De Egyptenaren gebruikten kamille niet alleen medicinaal, maar ook bij het balsemen van mummies en in hun cosmetische bereidingen. De gouden kleur van het hart van de bloem deed hen denken aan de zon, en volgens de overlevering zou kamille daardoor een bijzondere, haast heilige status hebben gehad.
Kamille bij de Grieken en Romeinen
De oude Grieken en Romeinen zetten de traditie voort. Ze gebruikten kamillebloemen vooral om huidaandoeningen en koorts te behandelen. Zelfs Hippocrates, de "vader van de geneeskunde", erkende de eigenschappen van kamille en beschreef het in zijn werken.
De Romeinen brandden kamille ook als wierook en voegden het toe aan dranken. Ze ontdekten dat het hielp bij hoofdpijn en gebruikten het om tot rust te komen.
Een heilig kruid in de middeleeuwen
In de 10e eeuw had kamille een bijzondere status verworven. Het kruid kreeg een plaats tussen de negen heilige kruiden in de Lacnunga, een Angelsaksisch manuscript over kruiden en genezende spreuken.
In de Middeleeuwen dronken mensen kamillethee om pijn te verlichten en vermoeidheid te bestrijden. Monniken cultiveerden kamille in kloostertuinen, waar het een vaste plek had tussen de medicinale kruiden. Zo reisde kamille, samen met de kennis erover, via kloostergemeenschappen door heel Europa.
Twee soorten, twee toepassingen
Er bestaan twee hoofdsoorten kamille, elk met een eigen karakter. Beide werden al in de oudheid gebruikt, maar kregen pas later hun wetenschappelijke beschrijving en onderscheid.
- Romeinse kamille Romeinse kamille werd in de 16e eeuw wetenschappelijk beschreven door een Britse botanist en uitvoerig opgenomen in de farmacopee van Württemberg. Deze soort groeit laag bij de grond en vindt vooral toepassing in huidverzorging.
- Duitse kamille, ook bekend als "echte kamille", werd de favoriet voor thee. Deze variant groeit omhoog richting het licht en produceert de aromatische bloemen die we kennen van kamillethee. In de Duitse volksgeneeskunde werd het gebruikt om krampen te verlichten en beter te slapen.
Kamille in kunst en literatuur
Kamille vond ook zijn weg naar de kunsten. In Het Verhaal van Pieter Konijn van Beatrix Potter krijgt het ondeugende konijn kamillethee van zijn moeder nadat hij zich ziek heeft gegeten in de tuin van meneer McGregor. Die scène bevestigt een beeld dat al generaties bestaat: kamille als troostend middel voor kinderen.
In de taal van bloemen, populair in het Victoriaanse tijdperk, symboliseerde kamille geduld in tegenspoed. De plant bloeit verder, ook op de meest betreden paden. Daarom werd kamille een symbool voor veerkracht.
Kamille vandaag
Ook vandaag blijft kamille een veelzijdig kruid. Mensen gebruiken het op verschillende manieren.
- In thee, de meest populaire toepassing wereldwijd. Kamille wordt gedronken als pure kruideninfusie én als ingrediënt in blends.
- In huidverzorging, vanwege het kalmerende karakter.
- In aromatherapie, waar de etherische olie bekend staat om zijn rustgevende geur.
Al eeuwenlang staat kamille vooral bekend om het ontspannende karakter. In een tijd waarin we constant verbonden en bereikbaar zijn, biedt een kopje kamillethee een uitnodiging tot rust en ontspanning. Precies zoals het duizenden jaren geleden deed.
Bij Tea Kulture selecteren we kamille met zorg, rechtstreeks van kleine producenten.
