Witte thee

Witte thee is, net zoals groene of zwarte thee, afkomstig van de Camellia sinensis-plant. In het Oude China was witte thee vooral populair onder de hooggeschoolden (letterkundigen). Het drankje stond bekend als een “geleerde thee” die de waakzaamheid en concentratie bevorderde.

Witte thee, in het Chinees bái chá genoemd, gaat terug tot de Song-dynastie (960-1279). Keizer Huizong van Song beschreef het unieke karakter van deze thee in zijn boek ‘Treatise on Tea’. Toen was het drankje nog niet te vergelijken met de witte thee van vandaag. Tijdens de Ming-dynastie (1368-1644) ontstonden technieken die verwant zijn aan de huidige productiemethodes, met het drogen van de blaadjes in de zon als kern.

Volgens de legende groeide de allereerste theeboom op de Taimu-berg in China. De thee ervan stond aanvankelijk bekend als “groene sneeuwknop” (Lü Xue Ya) en kreeg later de naam “witte pluis” (Bai Hao).

De productie vindt haar oorsprong in de Chinese provincie Fujian (Fuding, Zhenghe en Songxi). Ze breidde zich later uit naar andere regio’s, zoals de provincies Henan en Yunnan. Vandaag wordt witte thee ook buiten China gemaakt, onder meer in Sri Lanka, India en Nepal. Sommige landen houden zich strikt aan de traditionele Chinese methodes, zoals bij Silver Needle uit Indonesië en Thailand. Die diversiteit aan regio’s zorgt telkens voor unieke smaken en aroma’s.

Witte thee is even delicaat als de vers geplukte knoppen en blaadjes waarvan ze gemaakt wordt. Toch is het proces relatief eenvoudig. De blaadjes worden met een gespecialiseerde techniek gedroogd, in de zon, in de schaduw of in een droogkamer. Andere stappen, zoals het fixeren en rollen van de blaadjes, worden overgeslagen. Zo behoudt witte thee haar rijke smaak en inhoud, waaronder actieve enzymen en polyfenolen.

Witte thee wordt doorgaans in de lente geoogst. Men gebruikt enkel de meest delicate knoppen en blaadjes om de hoogste kwaliteit te bereiken. Tijdens het verwelken, dat 1 à 2 dagen duurt, verdampt het vocht uit de blaadjes. Ze rijpen in hun eigen sappen, waardoor de zoete aroma’s versterkt worden. Deze periode zorgt ook voor een zachte enzymatische oxidatie.

Ja. Ondanks uiteenlopende meningen en misvattingen is witte thee níét cafeïnevrij. Sommige varianten hebben zelfs een relatief hoog cafeïnegehalte. De plant maakt cafeïne aan om haar jonge blaadjes tegen insecten te beschermen. Het aminozuur L-theanine, dat ook in de thee zit, matigt de stimulerende effecten van de cafeïne.

De classificatie hangt af van de pluknormen en de samenstelling van de theeblaadjes:

• White Hair Silver Needle (Bai Hao Yin Zhen): bestaat uitsluitend uit bladknoppen, bedekt met fijne haartjes (trichomen) die beschermen tegen ongedierte en uv-straling. Die haartjes zorgen voor een zacht mondgevoel en een snoepachtige zoetheid.
• Witte pioenroos (Bai Mu Dan): één of twee blaadjes en een bladknop.
• Tribute Eyebrow (Gong Mei): twee of drie blaadjes en een bladknop.
• Longevity Eyebrow (Shou Mei): voornamelijk grote bladeren.

De smaak van witte thee verandert naargelang de plukwijze en de productietechniek. Sommige blaadjes vragen een lagere temperatuur, andere geven meer smaak af bij warmer water. Witte thee kan ook, net als andere thee, heerlijk koud gezet worden. Twijfel je over de juiste zetwijze? Raadpleeg dan de richtlijnen op de productpagina, of experimenteer en stem het af op je eigen smaak.

Leer meer over hoe je een heerlijk kopje thee kan zetten.